Ongeziene rijkdom

Ruim een uur lang speelden Benjamin Herman met het Robin Nolan Trio op een Jazzfestival. Het ging met hart en ziel, en was waanzinnig. Na afloop presenteerden ze hun nieuwe album. Je kon een praatje maken met ze. En met ze op de foto gaan. Voor 20 euro kon je er ook het grandioze album kopen, rechtstreeks van de artiest, enthousiast gesigneerd, voorzien van een grappige anekdote en overhandigd met een passen glimlach. Een koopje voor een herinnering voor het leven.

Maar veel mensen klaagden dat 20 euro te duur was en sloten vervolgens aan in de rij bij de foodtruck. Daar betaalde je 5 euro voor een plastic bekertje met 20 cl Heineken. Maar je kon ook 8,50 neertikken voor de marketingversie van het uilenzeik. Dat wordt verkocht onder het label "Silver". Muffins waren 7,50, broodjes - sorry baguettes - vanaf 12,50. Een ambachtelijke diepvriespizza deed 14 euro, poke bowl twee tientjes. Als je voor twee personen iets te eten haalt met 'iets dat zich identificeert als bier', dan ben je minimaal 50 euro kwijt.

Daarvoor heb je dan vast een leuke selfie. Of zoiets.

Wat voor goeds moet er voortkomen uit een samenleving die met gemak vijf tientjes uitgeeft aan industrieel voer, dat geserveerd wordt in plastic verpakkingen die na consumptie op de grond achtergelaten worden, maar die 20 euro voor 56 minuten briljante muziek (rechtstreeks gekocht van de artiest, met een blijvende herinnering voor het leven) te veel vindt?