Ksenia Marasanova in “Naar Berlijn”.

Welkom

Mijn naam is Roy van Veen. Ik ben geïnteresseerd in wat mensen drijft en die passie van de ander documenteer ik. Ik ben fotograaf, maak documentaires, korte films en educatief materiaal, en produceer theatervoorstellingen.

Drijfveer

We leven in een snelle wereld, waarin we graag werken met hokjes en labels. Dat maakt het makkelijk om snel vast te stellen of iemand wel of niet interessant voor je is, wel of niet in je bubbel zit, en wel of niet serieus genomen moet worden. Dus wordt er geoordeeld en veroordeeld zodra iemand afwijkend reageert of handelt.

De suggestie van de gedeelde waarde

We verwachten reacties van mensen waar we mee praten, gebaseerd op hoe wij die ander zien. Dat suggereert een gedeelde waarde, maar daar is geen sprake van, omdat die ander zichzelf anders ziet en daar ook alle recht toe heeft.

Individuele inkleuring

We delen gelijkwaardig een bepaalde ervaring, maar kleuren die individueel in op basis van afkomst, opvoeding en zintuigelijke informatie. Door daar niet bewust mee om te gaan ontstaat polarisatie, homofobie, racisme en xenofobie.

Mijn jeugd

In 1970 werd ik geboren in de groentewinkel van mijn ouders. Die stond in een volkswijk in Utrecht. In die winkel kwam iedereen, van elke achtergrond: de koster, vrachtwagenchauffeurs, prostituees, de nieuwe Elvis Presley, Willem en Truus van Hanegem, glazenwassers, de directeur van de Hema, moeders met hun kinderen, politici en noem maar op.

Het Volk

Regelmatig bezorgde ik in de wijk boodschappen. Dan liep ik met tassen en dozen vol pepers, knoflook en bijzonder fruit allerhande keukens in waar ik de meest heerlijke geuren ontdekte en altijd mocht proeven.

Magie

Meerdere malen per week reden mijn ouders naar de veiling of haven om groente en fruit te kopen. Ook daar hadden we te maken met mensen van elke afkomst en alle rangen en standen: sjouwers, sjorders, handelaren, grossiers, telers, verkopers en boeren. Dat was een kakofonie aan geluid. Het geratel van karren, machines, en vallende kisten vulde de grote hallen en de omroepers en sjouwers probeerden daar dan onversterkt (en vaak met gebruik van krachttermen) bovenuit te komen. Het was magisch.

Professie

Door de jaren heen deed ik van alles. Ik had een paar jaar een bewakingsdienst met mannen en honden, deed vijf jaar vis op de markt, had een softwarehuis waarmee we complexe online platformen bouwden en een telecombedrijf dat het betaalverkeer in Nederland (en België en Duitsland) verzorgde.

Leven in de overdrive

Mijn leven was hectisch, ik leek soms wel in een raket te wonen, want er stond altijd wel veel druk op de ketel. Mijn uitlaatklep was de pen en de fotocamera. Voor mijn bedrijven maakte ik de nieuwsbrieven en folders en onder pseudoniemen werkte ik voor politiek, media en fotoagentschappen. In de tussentijd trouwde ik en werd ik vader.

Daarom verhalen

In 2013 gooide ik het roer om, want ik was de race zat. Het gaat altijd om het grote plaatje, waarin het hoofd belangrijker is dan het hart. Er is steeds minder ruimte voor nuances en persoonlijke ervaringen, en principes bestaan niet meer. Het gaat om geld, status en afrekenen, dus je voelt de menselijkheid wegebben en de polarisatie toenemen. Daar wil ik iets tegen doen en dat werd Swamp Royalty, waarmee ik op alle continenten verhalen maak over mensen en wat hun drijft.

THEATERPRODUCTIES KSENIA MARASANOVA

Acteren is een zoektocht naar jezelf. Met regisseur Paul Dekker ging Ksenia Marasanova in haar eerste solo-theatervoorstelling ‘Strannik’ op zoek naar de ziel. In ‘Zij zagen Oorlog’ vraagt zij zich af wat zij in tijd van oorlog zou doen. Hoe zou ze handelen? In haar derde avondvullende solo onderzoekt ze het ‘Leven’. Want wanneer leef je eigenlijk? Ook maakte ze de educatieve liederenvoorstelling “Naar Berlijn” waarin ze zingt en vertelt over hoe de gewone mens in Oost-Europa de tweede wereldoorlog beleefde.

Ksenia Marasanova in Strannik als Pelgrim op zoek naar de Ziel.

FOTOTENTOONSTELLING – Ogen die Spreken

Veteraan Bol Kerrebijn, foto: Roy van Veen

Eén op de vijf Nederlanders heeft een relatie met voormalig Nederlands-Indië. Je komt ze dagelijks tegen, maar staat zelden stil bij die afkomst. Samen met Cathy Folmer maak ik de reizende fototentoonstelling ‘Ogen die Spreken’, over inclusiviteit, diversiteit en de veerkracht van mensen van onder de Andere Zon.

FOTOREPORTAGE – HET BELOOFDE LAND

Saba’s Klooster. Foto: Roy van Veen.

In Israël struikel je over de de geschiedenis en religie. Maar hoe ervaart de mens op straat dat? Ik wandelde met schaapherders en nomaden langs de groene grenzen, door mijnenvelden en langs vergeten kloosters.

FILM – Adieu!

Actrice Anita Oosterbaan, foto: Roy van Veen

Het lot bepaalt waar je wordt geboren. Daar groei je op en je bent gelukkig. Nieuwe wetgeving bepaalt dat je buren niet meer in aanmerking komen voor medische ondersteuning en onderwijs en daar ben je het eigenlijk wel mee eens. Dan wordt de wetgeving aangescherpt en past ook jouw neus niet meer in het ideaalplaatje. En dan?

Dat is het thema van Adieu! Een korte film waar ik momenteel de laatste hand aan leg.

Voor Ksenia Marasanova en Paul Dekker produceer ik de voorstellingen en help waar nodig.

MUZIEKVIDEO – LEON MOORMAN

Zanger Leon Moorman, still uit muziekvideo Knooin.

Moorman zingt in het Nedersaksisch over persoonlijke ontwikkeling, groei en keuzes maken. Hij zingt in zijn popsongs over je eigen weg vinden en je gevoel achterna gaan. KNOOIN en HEUR JOE WEL zijn twee goede voorbeelden daarvan.

Voor Leon maak ik de muziekvideo’s en ik help hem waar ik kan.

FOTOREPORTAGE – Live free, or die

New Hampshire. Foto: Roy van Veen.

Halloween in New Hampshire. Zit vrijheid in het hoofd of in de genen van de bewoners? En hoe vrij is vrij? En waar komt de traditie eigenlijk vandaan?

Vragen of opmerkingen?