De politie kan je grootste vriend zijn

Ze waren erbij
Afbeelding voor

Online was ik achter de schermen en in beperkte mate voor de schermen redelijk druk met Wit-Rusland, maar toen de vraag kwam of ik in Den Haag mee ging demonstreren kon ik daar niet gelijk 'ja' op zeggen. Ik wist dat mijn dochter van negen dan mee zou willen, gezien haar onvoorwaardelijke liefde voor haar tante daar in Minsk. Maar aangezien ik de afgelopen maanden op internet diverse clips met heftig politie-optreden rond (voornamelijk) corona-gerelateerde demonstraties had gezien, vond ik 'meedoen' best wel een spannende afweging. Uiteindelijk gaf de situatie in Wit-Rusland de doorslag en dus gingen we.

In Wit-Rusland protesteren mensen al bijna een maand. En dan heb ik niet over een handvol of enige duizenden, maar over honderdduizenden, iedere dag weer.

Het regime treedt daar spijkerhard tegenop en gooit iedere dag duizenden mensen in de bak. En dat gaat er in Wit-Rusland verre van relaxed aan toe.

We maken ons dagelijks grote zorgen over de zus (30 jaar oud) van de vrouw des huizes en aangezien mijn dochter ook het nieuws volgt leeft de situatie ook bij haar. We hebben het initieel kort met haar besproken, maar toen haar vragen aan bleven houden besloten we er een aantal onderwijsprojecten van te maken. Al met al dus reden genoeg om met een vlag in de trein te springen en zingend richting de Wit-Russische ambassade te lopen en ons onbegrip te uiten.

In Den Haag kregen we duidelijke instructies van de organisatie. We moesten anderhalve meter afstand houden en mochten tijdens de mars van 5 kilometer niet stilstaan, ook niet bij de Russissche ambassade of het vredespaleis, twee locaties waar de demonstratie langs zou komen.

Het moest een geweldloos sfeervol protest worden en alle geproduceerde afval, inclusief spandoeken, moest mee naar huis worden genomen. De politie zou ons aan alle kanten omsingelen en ervoor zorgen dat kruisingen op tijd werden afgezet.

De mars over een afstand van vijf kilometer verliep in uitbundige sfeer, ook geholpen door het lekkere weer. Er werd gezongen en er werden leuzen gebruld. Mijn dochter en vrouw hadden de grootste lol.

De politie was ruimschoots aanwezig. De eerste paar honderd meter heel prominent en bovenop de groep mensen. Als een rups werden we op gang gebracht. Zodra ze echter door hadden dat het een sfeervolle gedisciplineerde demonstratie was, namen ze meer afstand.

De politie was duidelijk en pragmatisch. Er werd ruimte genoeg gemaakt voor mensen die foto's wilde maken en ouderen of ouders met jonge kinderen die even op adem wilden komen.

Kruispunten werden keurig op tijd afgezet en de politie hield het verkeer onder controle zodat de sliert van 400-500 mensen in een normaal wandeltempo kon passeren. Agenten op de fiets hielden in de gaten dat de rij gesloten bleef en de anderhalve meter afstand werd aangehouden. Er werd relaxed gecommuniceerd en waar ze moesten helpen daar hielpen ze.

Afbeelding voor None

Bij de Russische ambassade werd het even spannend, omdat de organisatie plotseling een aantal pompoenen uit de hoge hoed toverde. De mars stokte toen er voor het gebouw foto's gemaakt moesten worden, hetgeen duidelijk niet met de politie was overlegd.

Ik liep vooraan en overhoorde de wat gestresste politie-communcatie via de radio's: "Waarom weet ik dit niet?", "Laat ze doorlopen!" en "Pas op dat ze die dingen niet over de hekken gooien." De politie die tot dat moment, op een enkele motoragent en een agent op een mountainbike na, uit het zicht was gebleven, was plots weer massaal aanwezig.

De leidinggevende van de politie sprak de organisatie er direct op een normale manier op aan. Die gaf gelijk de garantie dat er slechts een paar foto's gemaakt zouden worden en dat de stoet daarna met de pompoenen door zou lopen naar de Wit-Russische ambassade. En zo geschiedde.

Tegenover de Wit-Russische ambassade veranderde het groene park een bonte verzameling van wit met rode vlaggen en spandoeken. Mensen zongen protestliederen en toespraken klonken uit de speakers. De booschap is simpel: vrijheid en eerlijke verkiezingen.

Het was een prachtige dag, met een duidelijk boodschap richting het regime en eenieder die het maar wilde horen. De Nederlandse politie die opereerde zoals ik gewend ben: als je normaal tegen ze doet en instructies opvolgt, dan zijn ze er gewoon voor je.


delen: