topshelf_choco Sofia kraakt een auto gemaakt van zachte Belgische chocolade, exclusief verkrijgbaar bij Topshelf.

Nieuwe warenhuizen openen in de tijd dat uit de retail alleen maar slechte berichten komen. Inge van Kemenade doet het. Noem haar getikt of heldhaftig. Ze nam de huurverplichtingen van vier V&D filialen over, verbouwde ze en zocht heel zorgvuldig een assortiment van unieke producten bij elkaar. In Arnhem en Nijmegen zijn ze al open. Groningen volgt heel binnenkort en Hoofddorp is begin volgend jaar aan de beurt. Topshelf is het label.

Van Kemenade is niet de eerste de beste in de retail. Ze heeft met Sports World al jaren een aantal hele grote winkels in midden Nederland gericht op sport en vrije tijd. De  Topshelf warenhuizen komen daar dus bij.

De collectie is breed en bevat een groot aantal aparte producten en merken: bijzondere zeep & parfum, uniek kristal en woninginrichting en – jawel – zeer echte Belgische chocolade. Een Topshelf-warenhuis heeft verder naast een mega collectie sport en outdoor, veel kleding, een groot postkantoor, een reisbureau en echt een waanzinnig inpak-atelier.

Topshelf zit in oude V&D panden, maar heeft qua service en gezelligheid meer weg van het Vroom het Dreesman waar ik zo verliefd op was. Winkelen is weer leuk, maar je moet er dus wel voor naar Arnhem of Nijmegen (en binnenkort Groningen).

Sint-Maarten

Reacties staat uit voor Sint-Maarten
november 12th, 2016 Permalink

sint_maarten

Begin oktober was mijn dochter (6, met de muts) al bezig over Sint-Maarten. Ze zong liedjes en speelde met taal om alternatieve songteksten te maken.

En natuurlijk werd er veel tijd gestopt in het lantaarntje. Ze tekende, bedacht vormen en kleuren. Ze sprak erover met vriendjes en vriendinnetjes. Ze was bezig met materiaal en de praktische aspecten daarvan. Het moest tegen een stootje kunnen en niet heel erg zwaar zijn. Uiteindelijk besloot ze tot een traditionele vierkante lantaarn van hout. Twee dagen was ze in de weer met het ontwerp van het verhaal op de vier zijden, het zagen en in elkaar zetten.

Gisterenavond was het zover. Ze liepen van deur naar deur, belden of klopten aan en zongen uit volle borst. De buit was een hele grote zak snoep met als hoofdvangst één mandarijn.

Eenmaal thuis concludeerde ze dat de lantaarn zich prima gehouden had, maar dat er voor volgend jaar meer en langere liedjes nodig zijn.

Concentration

Reacties staat uit voor Concentration
augustus 14th, 2016 Permalink

Having fun at Leica’s HQ

Reacties staat uit voor Having fun at Leica’s HQ
augustus 10th, 2016 Permalink

From caterpillar to butterfly

Reacties staat uit voor From caterpillar to butterfly
juli 18th, 2016 Permalink

Jullie waren er altijd

Reacties staat uit voor Jullie waren er altijd
juli 11th, 2016 Permalink

Zoranet_Glass kopieEen week of twee geleden schreef ik een blogje over het administratief einde van mijn oude internetprovider nu Ziggo de gekochte business na drie jaar volledig geïntegreerd heeft. De korte terugblik is nog altijd ongelofelijk populair en levert vooral via mail en LinkedIn veel reacties op van (ex) klanten tot (ex) medewerkers en van toezichthouders tot concurrenten.

Door een aantal van die reacties realiseerde ik me hoeveel impact we eigenlijk hadden en hoeveel mensen bij ons zaten om wie we waren en wat we vonden. En hoeveel mensen nog altijd aan toen denken. Hartverwarmend, maar ook confronterend.

Jullie waren er altijd

Die mail van een hele grote retailer is een ode aan Joyce en Petra. Aan Sibrand, Lisa, Lisette, Liesbeth, Petra en Funda. En aan de support-engineers en de fieldservice-crew. Geen belcomputers, geen keuze-menu’s, maar mensen die wisten dat je niet voor je plezier naar je telecomprovider belt. Ze wilden je heel graag helpen en die benadering wordt nog altijd enorm gewaardeerd.

Monteurs gingen pas weg als het werkte

Geen complexe werkbonnen, geen gedoe met handtekeningen, maar gewoon actie. Een belletje of mailtje leidde af en toe tot een monteur op locatie en die ging het oplossen. Dat duurde soms wel drie uur en dat was een enkele keer op een waddeneiland. So what?

Nog altijd credits: “Die monteur ging weg en gaf me zijn mobiele nummer. Dan kon ik hem bellen als het niet goed werkte.”

Soms kregen we het ook niet opgelost

“Weet je nog die keer dat jullie dat IS/RA punt in de winkel niet konden vinden en dat het op de 3e verdieping in dat verhuur-appartement bleek te zitten?”

Oooops: soms deden we het niet helemaal conform opdracht

“SDSL hadden we besteld, maar door die fout bij jullie kregen we ADSL. Hebben we veel geld mee bespaard en het image van onze IT afdeling intern op de proef gesteld.”

En soms moesten we het met elkaar leren

“Man, het was echt fun, wat een gave tijd was dat zeg. Ik kijk er met heel veel plezier op terug. Veel geleerd ook.”

Ja, wij ook.

Dat spoedje 

“Wij waren 36 winkels vergeten aan te melden, dus hadden jullie ze niet overgezet. Zo begon het. Twee dagen voordat het pin-contract verliep kwamen we erachter en toen regelden jullie binnen een dag op faxlijnen die DSL verbindingen met PIN.”

Oh ja, dat weet ik nog. Weet je wie dat ook nog weet?

Yep, de toezichthouder

“We spraken elkaar voor het eerst toen jij op die bijeenkomst voorstelde onderhoud aan netwerken rond de feestdagen te verbieden bij providers en banken. Het tweede contact was minder prettig, want toen belde je opgefokt over het weigeren van die certificering op die winkels met die pin-problemen.”

Opgefokt. Ja, dat was soms nodig. 

Teveel mensen in de telecom (en elders) zijn bezig met procedures en vinkjes en te weinig met een werkende oplossing. Allemaal processen die aan een bureau worden bedacht door een HBO’er die nog nooit een stap aan de frontlinie heeft gezet en die geen idee heeft hoe het er in de echte wereld aan toegaat. Theorie wint het bij dat soort gasten van de praktijk, dan krijg je koninkrijkjes en daar is een klant altijd de dupe van. Daar kan ik heel slecht tegen, dus ja, dan moest het soms even wat minder vriendelijk.

Als beaamd door een leverancier

“Wij deden het zeker niet goed, waarna jij er bij ons over the top inging. Terecht dat je boos was. En hoewel het je echt om die klant te doen was, kon de manier waarop je dat deed echt niet. Maar het is goed gekomen.”

Inderdaad: 20 minuten voor die grote opening met duizenden mensen. Hakken over de sloot, waardoor iedereen uiteindelijk zijn voortanden behield. Vraag me nog regelmatig af waarom de receptie, inclusief twee beveiligingsmensen, mij door liet lopen.

En een andere leverancier

“Mooie tijd. Ik herinner me nog iets over een bug-report van 70 A4tjes. Weet niet meer hoe het zat, maar het deed veel pijn in Japan.”

Nou, ik weet nog wel hoe het zat. Een serie dure switches deed niet wat het volgens de documentatie zou moeten doen. Volgens bobo’s in Japan begrepen wij niet wat we aan het doen waren en een techneut van ons vond dat jullie firmware niet goed was. En om een ja-nee discussie voor te zijn, tikte hij een bug-rapport in elkaar. In detail. En dat werd met schema’s en tekeningen ruim 70 A4tjes. En aangezien jullie het beter wisten, hadden jullie die PDF niet bekeken ter voorbereiding op die conference call. Na enig aandringen van ons opende iemand die PDF, waarna het stil was. Meer dan 10 minuten. Daarna mocht die engineer van ons dat bugje bij jullie EMEA Hq in Parijs toelichten, waarna de boel ASAP gefixed werd. Op excuses wacht die engineer volgens mij overigens nog altijd.

Geen bullshit 

“Ik heb moeten wennen aan die directe open communicatie. Was zo gewend aan politiek dat ik overal wat achter zocht. Pas na een jaar of twee begreep ik dat jullie echt alle kaarten op tafel legden in de zoektocht naar een snelle oplossing.”

Wij wilden de organisatie graag klein houden en dat kan alleen maar als je de boel snel oplost. Daar past slechts openheid en heb je niets aan ‘escalatie managers’, of types met de titel ‘special projects’. Of weet ik het.

Beter laat dan nooit :)

“Het was inderdaad erg mooi en leuk. We realiseerden ons niet zo wat we hadden, waardoor je eigenlijk nooit echt de waardering hebt gehad die je verdiende. Sorry.”

Dank.

Duur is heel relatief

Reacties staat uit voor Duur is heel relatief
juli 10th, 2016 Permalink

NSY

Ruim een uur speelde Benjamin Herman met het Robin Nolan Trio de sterren van de hemel op North Sea Jazz Festival. Aansluitend presenteerden ze hun nieuwe album. Je kon een babbeltje maken en met ze op de foto. En voor slechts 15 euro kon je die top CD bij ze kopen, enthousiast gesigneerd en met passende glimlach overhandigd.

Dat vonden wij geen geld voor zo’n portie kwalitatief hoogwaardig kippenvel, maar een aantal mensen om ons heen dacht daar anders over. Zij noemden het duur en gingen liever een biertje drinken en wat eten.

Dan heb je het snel over 3 euro voor een plastic bekertje (0,20l) met zeer matig getapt Heineken of Euro 4,50 voor dat marketingbocht dat bekend staat als Jillz. Broodjes gingen vanaf 7,50 en een rijstgerecht of kleine pizza deed snel 15 euro. Een vlugge hap met iets dat op de prijslijst voor bier door gaat, kost voor twee man dan dus gauw drie tientjes.

Er kan weinig goeds komen uit een samenleving die wel 30 euro over heeft voor allerhande industriële zooi dat binnen een kwartier verslonden is, maar die 15 euro te duur vindt voor een bij de artiest gekochte CD met ruim 46 minuten inspiratie (en een herinnering voor het leven).

NSY2

Als je iets verkoopt, dan moet je er ook niet meer naar omkijken. Dat heb ik de laatste tijd ook weinig gedaan, al heb ik wel veel gedacht aan collega’s die nog midden in de integratie zitten. Ik heb het natuurlijk over Zoranet, mijn oude telco die inmiddels al weer drie jaar onderdeel is van dat hele grote Ziggo (waar ik nog altijd een verbinding van heb).

Eerder deze maand hief de telecomreus het merk op en deze week gaat ook het karakteristieke pand in Zwolle dicht. Een prachtige locatie die veel te groot was toen we het huurden, maar dankzij een uitgestelde verhuizing van de zittende huurder (Rechtbank) en onstuimige groei bij ons al bijna te klein was toen we er eindelijk in konden (maar gelukkig vonden we intern nog ergens een paar vierkante meter). Met zijn tuinen en geweldige bewoners was het Klooster een topplek om als bedrijf te kunnen zitten, behalve toen de bliksem insloeg en ik er ’s nachts met een zaklamp doorheen liep te dwalen op zoek naar … eh het licht?

Zoranet

Bijna 10 jaar Telecom was fun met veel hoogtepunten, een prachtige crew, toffe klanten en veel prijzen. Het was de periode dat de cloud doorbrak, we die roemruchte nieuwsbrief van Nederland maakten, ludieke dingen met klanten deden (en niet iedereen als klant accepteerde) maar ook cultureel en in de samenleving onze verantwoordelijkheid namen.

Als jarenlang hoofdsponsor van Toneelgroep Oostpool hadden we kippenvel bij Jeroen Willems die Brel deed (video boven). Ik heb die voorstelling misschien wel 20 keer gezien en draai de muziek nog regelmatig. En ook aan andere voorstellingen denk ik nog vaak terug, zoals de Nimfen en Niemandsverdriet.

We waren vanaf het begin ook groot sponsor bij PEC Zwolle en maakten alles mee: het voorkomen faillissement, promotie naar eredivisie, degradatie en wederom promotie, de bekerwinst, de supercup en Europees voetbal. Ik was er vaak, ook uit en heb ieder stadion van Nederland gezien, van Venlo tot Veendam en van Doetinchem tot Alkmaar. De Arena alleen voor die ene hoofdprijs en een keer op persoonlijke uitnodiging van Marcel en Maarten, want verder krijg ik daar jeuk. Voor al die mensen die nooit begrepen hebben waarom ik als fanatiek FC Utrecht supporter geld stopte in PEC Zwolle (ook met mijn 2 Zwolse bedrijven voor Zoranet): een bedrijf is meer dan een oprichter of een baas en ons hoofdkantoor stond in Zwolle en uit die regio kwamen de meeste medewerkers, dus daar sponsorden we de BVO. Behalve die keer dat FC Zwolle met 3-2 van Utrecht won en daarmee voorkwam dat mijn Utreg Europa in ging (Sorry Dirk!) heb ik daar nooit spijt van gehad.

L1004499

We deden jarenlang de Gouden Kalveren en toneelfestivals in Utrecht, hielpen Sea Shepherd, ondersteunden de handbal in Raalte en hadden een paar jaar onze ‘eigen’ damclub. Ook festivals in de buurt hielpen we: Dauwpop, Bevrijdingsfestival Overijssel, Rock ’n Roll festival, Woefstok (voor honden en hun baasje), Love Boat en een Matthäus Passion in onze ‘eigen’ kerk. En natuurlijk onze Schotse rockers van Scrum! En dan hadden we onze eigen feestjes waar af en toe een voedsel- en waren-autoriteit opdook.

Het waren tien intensieve jaren, met heel veel nachtwerk. Een periode waarin ik trouwde en vader werd. En veel vrienden maakte (en wat vijanden). Een periode ook waarin ik de door mij zo geliefde detailhandel voor mijn neus zag instorten. Ik denk nog vaak aan de mannen die bij die retailers achter de schermen al die kassa’s in de lucht houden (of hielden) en de strijd die ze voerden (of voeren).

Maar het is goed zo.

Al had ik zelf een paar dingen wel beter kunnen doen.

Dus dat ben ik aan het proberen met mijn 12e 13e 14e zoveelste startup. Aangezien ik nooit twee keer dezelfde branche doe, probeer ik het nu in de marketing en media. Het leven als event. Jij hebt informatie nodig, Little Fox vindt het. Je wilt een verhaal vertellen? Regelen we.