Ja kijkbuisvrinden, je zou het bijna vergeten, maar Nederland is nog maar 200 jaar een monarchie. Dat zijn we geworden nadat Napoleon in 1813 besloot onze Republiek aan L’Empire toe te voegen, om vervolgens in Rusland tegen een koude winter aan te lopen en daarna bij Waterloo in 1815 het bijltje er bij neer te gooien. Die twee jaar onheil gaf de Oranjes net genoeg draai - en speelruimte om er een monarchie uit te slepen. Over een verloren oorlog gesproken. Maar goed, ze hebben de afgelopen jaren natuurlijk niet stil gezeten en hard gewerkt. Denk aanaldiebuitenechtelijkekinderen van de oranjes en hun militairecarrières bijvoorbeeld bij de Nazi’s. Voldoende reden voor de regering om binnenkort uitgebreid stil te staan bij die twee eeuwen vrijbuiterij. Met oog op de historische vrouwonvriendelijkheid van de Oranjes is Ruud Lubbers aangesteld als partyführer. Een passend feestoutfitje koop je hier of hier.
Yes, daar is ie: de langverwachte opvolger van Band of Brothers. Nu volgen we in tien afleveringen die 3 jonge mariniers. Deze duurste miniserie ooit wordt uitgezonden in HD: yeah baby! Veronica loopt met uitzenden ca. twee weken achter tov. Torrent en nieuwsgroepen de Amerikaanse uitzendingen.
“Bij een ICT bedrijf zag ik op een scherm allerlei lijntjes die dan weer groen en dan weer oranje werden. Groen was goed, oranje minder goed. Wow. Dat moeten wij ook hebben.”
Zo’n uitspraak verwacht je van veel mensen, maar niet van iemand die bij een ICT expertise centrum verantwoordelijk is voor een hele partij informatiesystemen waarmee in de Zorg het dagelijks werk wordt verricht. Hij werd bovendien gedaan in een vergadering geleid door een partij goedkope en slechtzittende pakken die getooid waren met allerhande interessante titels. De club zetelt in een fraai kantoorgebouw in de Randstad en wordt door de overheid gefinancierd. Jij betaalt deze gasten dus!
In een twee uur durende vergadering werd de staat van de automatisering in de Zorg doorgenomen. Dat schijnt iedere twee maanden te gebeuren, maar daar was in de vergadering weinig van te merken. Het was een beetje ‘my first Sony’: allerhande brabbelende goedwillende grijze types en ruiken aan discussies die - volgens insiders - al vier jaar gevoerd worden. Beslissingen nemen is overrated, want dan kun je er niet meer over praten. Tenminste, zo lijkt het. Het was saai. Oersaai.
De eindverantwoordelijke was ook aanwezig en hij liet duidelijk merken dat hij de baas was. Hij werkte er pas een half jaar, dus “nog niet heel lang” en was dus nog niet van alles op de hoogte, maar hij maakte duidelijk dat hij bepalend was. Zo’n beetje dan en pas wanneer hij was ingewerkt. Over een jaar of 12 dus. Of zo. Duidelijk gevalletje beroepsambtenaar, die nog nooit een dag in het bedrijfsleven heeft gewerkt, maar wel denkt te weten hoe het daar reilt en zeilt. Pffff. Kom gewoon eens 4 weken stage bij ons lopen gast! Hoewel de vergadering formeel tot 1600 uur duurde, moest de grote baas veel eerder weg. Anders zou hij zijn trein missen en was hij te laat thuis. Dat snap je natuurlijk. Dat andere aanwezigen voor hem uit Groningen of Maastricht kwamen, deerde hem duidelijk niet.
Ook elders is fatsoen bij die club ver te zoeken. Parkeren moest ik bijvoobeeld op een parkeerplaats van een lokale bouwmarkt, want de semi overheidsclub had geen ruimte meer. En met mij talloze andere bezoekers. Daar waren natuurlijk geen afspraken met die Ondernemer over gemaakt, maar er was plek zat dus wat let je. Geen ambtenaar die zich realiseert dat die Ondernemer voor zo’n parkeerplaats Euro 400,- per jaar betaalt. Waarom zouden ze ook. Toch?
Overheid en beleving. Het is gewoon een onmogelijke combinatie.
Na een paar weken testen om uit te vinden of de N900 een handige telefoon voor me is naast de iPhone, kom ik tot de conclusie dat dit niet het geval is. Dat ligt niet aan die N900, maar aan mezelf. De N900 zit hardwarematig goed in elkaar, heeft een fijn keyboard en een camera waar Apple alleen maar van kan dromen. Maemo als besturingssysteem is ruw, maar dat wist ik van te voren. Het is Debian Linux met alle pro’s (power!) en cons (onvolwassen). Mijn probleem zit hem vooral in de interface.
Hoe zat dat ook alweer?
Ik merk dat ik moeite heb met de inconsistenties die voortkomen uit de Linux en open source gedachte. Binnen het besturingssysteem worden zaken redelijk consistent, maar niet altijd even handig afgehandeld. Maemo kent veel verborgen knopjes, waar je in een aantal gevallen een stylus voor nodig hebt. Dat vind ik niet relaxed, maar is goed werkbaar als je er eenmaal aan gewend bent. Minder prettig vind ik het feit dat applicaties eigen interfaces en logica toevoegen. Daar is totaal geen consistentie en dat maakt de N900 voor mij redelijk inefficiënt. Ik moet teveel nadenken bij het gebruik van applicaties: waar zit dat ook al weer, hoe doe ik dat ook al weer en in welke venstertje regel ik dat ook al weer? Begrijp me niet verkeerd: de vrijheid die Maemo de ontwikkelaar biedt is enorm, maar IK kan er als gebruiker niet mee uit de voeten.
Natuurlijk ben ik hier teveel gewend aan de consistentie die Apple in zijn OS en ‘development guidelines’ afdwingt. Settings staan op één plaats en dialoog animaties zijn altijd van links naar rechts. Als er ergens een ‘terug’ knop relevant is, dan zit die altijd op dezelfde plek. Requesters zien er indentiek uit en de gebruikte fonts zijn consistent. Het brengt een stuk zekerheid en dat gevoel vind ik belangrijker dan het hekwerk dat Apple rond zijn applicaties optrekt met zijn strenge en onduidelijke selectiecriteria, gebruik van DRM en het one-shop-rules koopmodel.
Super stabiel
Maemo is multitasking en doet dat briljant. Geen vastlopers, geen gekloot, makkelijk schakelen tussen applicaties. Dat is een heerlijk gevoel dat ik zeker ga missen. De keerzijde van multitasking is de aanslag op de batterij. De energie instellingen van de N900 moet je heel goed tweaken en dan nog is de batterij niet sterk genoeg om het bij regulier gebruik een dag vol te houden. Gelukkig is de batterij vervangbaar en zijn er sterke versies in aantocht.
Flash ondersteuning is nutteloos
Flash. Ja, de N900 met Maemo ondersteunt het, maar veel heb je er niet aan. Als de N900 me iets geleerd heeft, dan is het de kansloosheid van die technologie en de juiste keuze van Apple om het niet in de iPhone op te nemen. Flash is een mega aanslag op je batterij en je processor. Een half uur film kijken op je N900 maakt het toestel echt heet, terwijl je de batterij ziet teruglopen. Ongelofelijk.
En die camera dan?
Daar heb ik genoeg over gezegd. Beter wordt het in een mobiele telefoon niet. Zelfs met beperkt licht maakt de N900 - ook zonder flits - zeer fraaie foto’s. Ook de dual led flits is goed. Niet één of andere brakke implementatie, maar gewoon een heuse flits die daadwerkelijk iets toevoegt. Neemt niet weg dat de camera voor mij onvoldoende reden is om de N900 erbij te houden. Dan kan ik beter een goede compact camera kopen, die qua formaat voor de N900 niet onder doet.
Een toestel voor nerds
De N900 is een toestel voor echte nerds. Het heeft een open besturingssysteem, met CLI, dus je kunt vlooien wat je wilt. Maemo is stabiel en de N900 is super snel. Het is een echte computer in je binnenzak. Maar wel met een beta interface. Aan alles merk je dat Nokia Maemo 5 snel uit heeft willen brengen: hardware af, OS af en hop, de markt op. De interface heeft eigenlijk nauwelijks aandacht gehad: mapjes, folders en rare verwijzingen. Een nerd vindt dat niet erg, maar ik merk dat ik er op af haak. Maemo heeft een enorme potentie en brengt Nokia zeker terug aan het smartphone front, maar voor versie 5 ben ik niet nerdy genoeg.
F#ck. Dat was even een ruw ontwaken toen ik vandaag www.sun.com intikte. Plop, plots stond daar een Oracle website. Natuurlijk was dat te verwachten na die overname, maar als met zoveel zaken: het daalt pas echt in als je geconfronteerd wordt met de consequenties. Trouwens, om met een beroemd politicus te spreken: ik heb niets tegen de overname door Oracle, maar ik heb iets tegen de uitwassen van die overname.
In tegenstelling tot wat velen beweerden heeft Oracle baas Larry Ellison daarentegen niets tegen hardware. Privé ondersteunde hij diverse hardware projecten, waaronder nCube en Pillardata en dan zullen we het verder over zijn andere hobbies niet hebben. Opmerkelijk is de prominente plek van Sun in de communicatie: in alle Oracle uitingen rond Sun staat laatstgenoemde voorop. Ook in het gemeenschappelijke logo komt Sun eerst. Erg boeiend, want dat betekent dat de Sun hardware dus echt een prominente rol krijgt. Vorige week trok Oracle de supply chain van Sun al overhoop om de boel efficiënter te maken. Het beroemde Sun build-to-stock credo wordt ingeruild voor het marktconforme build-to-order. Verder wordt het aantal servermodellen en fabrikanten met de helft terug gebracht en worden 2000 nieuwe verkopers gezocht om de Sun handel aan de man te brengen. Bij elkaar moeten de maatregelen er voor zorgen dat de hardware tak heel snel winstgevend is. Daar houdt Larry namelijk van. Rood is prachtig, maar alleen in het logo.
Met Sun kocht Oracle een hele partij netwerkhardware, storage oplossingen, proxy - en applicatie servers en serverproducten. En de klanten die daarbij horen. Verder troffen ze in de boedel een aantal databases (zoals MySQL) en Solaris (waarvan Sun in de IP oorlog met SCO direct schikte). Verder de programmeertaal Java en OpenOffice/StarOffice. Hoewel het de laatste tijd uitsluitend over MySQL ging, vind ik dat één van de minder belangrijke producten uit de deal. Laten we de rest even kort langslopen.
De belangrijkste: OpenOffice en StarOffice. Samen met het Solaris besturingssysteem, de reeds bestaande (maar onderbelichte) Oracle small business database oplossingen en bestaande applicatieservers geeft dit de voormalig databaseboer een partij echte wapens om Microsoft over de hele linie pijn te doen. Daar is het Oracle om te doen. Iedereen met dat geneuzel over IBM, Dell en HP of Cisco. Bullshit, het gaat om Microsoft. Apple is koning in het hart van de gemiddelde consument en Oracle wil dat zijn in het zakelijk segment. Doelwit nummer 1 is SQL server, snel gevolgd door de Office markt. Face it: met StarOffice heeft Oracle een 40-euro Office pakket dat direct concurreert met het Euro 400,- kostende pakket van Microsoft en met OpenOffice zelfs een gratis versie. Auw. Ik hoor je denken: “Maar Sun heeft hier toch nauwelijks marktaandeel mee weten te veroveren, dus waarom zou het Oracle wel lukken?” Simpel, Sun was notoir slecht in marketing en koning van de wijfelaars. Oracle gaat dat anders doen en dat gaat Microsoft echt voelen. Over een jaar weet iedereen dat OpenOffice gratis is en is Oracle een hele grote cloud boer (voor de high end markt).
Java. Door Sun een paar jaar terug open source gemaakt maar - nu komen de kleine lettertjes - met een veto mogelijkheid bij Sun en het recht de open source situatie terug te draaien. Zo. Die rechten liggen nu dus in de zeilboot van Larry Ellison en daar wordt maar één organisatie echt nerveus van en dat is die tent die meer dan wie dan ook heeft geïnvesteerd in Java: IBM. Wat als Oracle die licentie intrekt? IBM gaat er niet aan ten onder, maar zal er zeker last van hebben. Om zijn kop uit de strop te halen, zal IBM Java binnen 1-3 jaar moeten forken. Dat hoeft overigens niet nadelig voor Java te zijn, maar dat is een andere discussie. Ik verwacht dat Oracle in het huidige open model Java (en de tools) de minste prioriteit zal geven. Dat maak ik ook een beetje op uit de Oracle blogs waarin haast kinderlijk wordt uitgelegd hoeveel aandacht Java en JavaFX binnen Oracle heeft en dat zelfs Larry Elisson het woord JavaFX diverse malen in de mond heeft genomen. Over het algemeen zijn dat geen goede tekenen. Java wordt een ontwikkelomgeving, zodat er oplossingen op basis van Oracle producten gebouwd kunnen worden. Zie het als de .Net van Oracle, maar dan krachtiger (zeggen kenners). Het open karakter zie ik verdwijnen.
IBM wacht overigens een heus horror scenario als de IP situatie met SCO onverhoopt toch verkeerd afloopt. Niet geheel ondenkbaar, waardoor een verbod op de verkoop van AIX en Linux direct van kracht zou kunnen worden. Stel je dan even de positie van Oracle voor: in het bezit van alles wat IBM kan leveren (hardware, applicatie- en database servers) en een besturingssysteem dat lijkt op wat IBM’s klanten op dat moment gebruiken, maar dan zonder de IP problemen. Met zo’n Larry Elisson aan het roer, kan dat niet anders uitpakken als de Blitzkrieg 1941, maar nu met duizenden Panther G’s ipv. die handvol PzKw IV’s. Dat gaat IBM wel echt pijn doen.
Oracle ziet HP en Dell als prijsvechters in het x86 kanaal en zal zich niet mengen in die strijd. Voor de rest zouden het aardige resellers kunnen worden. En Cisco dan? Bruut gesteld wordt dat de grootste overname van Oracle ooit.
“Zwolle kunnen we beter naar achteren schuiven. Daar doen ze altijd zo moeilijk.” Aan het woord is een expansiemanager van een Amerikaanse winkelketen die in Nederland op zoek is naar locaties. De organisatie gaat een innovatief concept in de markt zetten, waarin (draadloze) netwerkverbindingen en vernieuwend betaalverkeer een grote rol gaan spelen. Reden om in een vroeg stadium de beoogd netwerkleverancier mee te laten denken over de Nederlandse versie van het winkelconcept. Dat bracht mij aan tafel en eenmaal geconfronteerd met de zeer exotische plannen, stelde ik voor om de eerste vestiging in Zwolle te openen. Daarmee zitten ze dicht bij ons hoofdkantoor, waardoor de ondersteuning op de innovatieve betaaldiensten maximaal is. Zwolle voldeed ook aan de uitgangspunten van de organisatie en was als potentiële vestigingsplaats opgenomen op de shortlist. Kat in het bakkie, dacht ik. Kon niet anders. Poeh, kwam ik daar even van een koude kermis thuis. Zwolle werd het niet, omwille van halsstarrige besluitvorming. Ik citeer nog maar eens de manager: “Als je een dergelijke winkel in Zwolle wil openen, dan ben je ruim tien jaar verder en ga je 2012-2014 niet halen.”
Enigszins beteuterd en licht gestoken besprak ik via e-mail en twitter de situatie met een aantal Zwolse raadsleden. Hun reactie was betrokken, doch politiek correct: ergens was het herkenbaar, maar ergens ook niet. Om incidentenpolitiek te voorkomen besloot ik te bellen met de verantwoordelijken van die tientallen winkelketens die we bedienen: Hoe moeilijk is Zwolle nu echt?
Zo. Nou. Poeh. Van diverse ketens ontving ik negatieve reacties, waarvan zeven zeer negatief. De communicatie die gedeeld werd, loog er niet om. Persoonlijke voorkeuren van bewindslieden, cirkelredenaties en vage bestemmingsplannen houden sommige winkelketens al ruim 15 jaar weg uit Zwolle. Zeer vreemd. Zeker wanneer je die informatie legt naast de reactie van politiek en bestuur naar aanleiding van het besluit van Wärtsilä om in Zwolle 120 banen te schrappen. In een persbericht betreuren Burgemeester en Wethouders het gemis van die arbeidsplaatsen. Hoeveel boter heb je als bestuurder dan op je hoofd als je met hetzelfde gemak honderden banen al jaren tegenhoudt? Praten lijkt belangrijker te zijn dan handelen.
Eenzelfde gevoel hield ik over aan het gebeuren rond Haïti. Een grote ramp trof het land op 12 januari en Nederland was er snel bij. Met de mond dan. Er was geld nodig. Er werd gesproken over teams met honden en chirurgen. Giro 555 moest media breed de lucht in, zodat politiek, bekende Nederlanders en bedrijfsleven zich over de lijken van 150.000 slachtoffers van hun beste kant konden laten zien. Ook het Koningshuis werkte mee aan de inzameling. Tijdens die landelijke uitzending op 21 januari bereikte het praten over Haiti haar hoogtepunt. De omroepen toonden de meest verschrikkelijke beelden van hulpverleners die zich een weg groeven door de puinhopen, maar de waarheid vertelden ze niet: bij zo’n ramp telt iedere seconde. Hoe langer hulp uitblijft, des te kleiner kans op overleven is. Negen dagen na de ramp, waren we in Nederland nog altijd aan het praten.
Maar die hulpverleners dan die daar tijdens Media 555 zo prominent aan het graven waren? Nou, die kwamen - ondanks suggestie - niet uit Nederland. Ook niet uit de directe regio van Haïti trouwens. Ze kwamen uit een land dat begrijpt hoe kritisch tijd op zo’n moment is en waar de regering na het bekend worden van de ramp daarom snel opdracht gaf tot onorthodoxe en onbureaucratische hulpverlening. De eerste zestien bergers en reddingsdeskundigen kwamen daarom dezelfde dag al aan, rap gevolgd door ingenieurs, artsen en vijftig soldaten met honden. Waar Nederland aan het discussiëren sloeg over landingsrechten en onkosten, stuurde dat land zonder geneuzel twee Boeing 747’s met hulpgoederen, 220 hulpverleners en een compleet veldhospitaal inclusief kinderafdeling, apotheek, radiologie, operatiekamers en een verloskamer. Op 15 januari arriveerden onze eerste hulpverleners ‘al’ ter plaatse, hetgeen bijna live werd uitgezonden. Nederland als redder van de wereld. Terwijl onze hulpverleners zich gingen oriënteren, was het andere kleine landje al twee dagen aan het puinruimen en opereren. Ze richtten bovendien hun satellietnetwerk anders in, waardoor gespecialiseerde artsen thuis de in het rampgebied gemaakte foto’s konden beoordelen. Dat ad hoc gestuurde hospitaal hielp duizenden mensen, verrichte honderden operaties, waarvan bijna 400 levensreddend. Zestien babies werden in de mobiele verloskamer te wereld gebracht. Terwijl Nederland druk deed over de ‘maar liefst’ 41 miljoen euro die werd opgehaald, eerde een jonge moeder haar ingevlogen redders. Haar kind noemde ze ‘Israël’.
– Verschenen in de Groote Klok van eind januari, geschreven net na de uitzending van 21 januari.
De cijfers van het Israëlische veldhospitaal zijn later bij gewerkt.
Voor de zoveelste keer op rij trapt de pers er met open ogen in en worden de cijfers van KPN met gejuich ontvangen. Feit is dat de omzet al jaren daalt en ze vooral op de zakelijke markt aandeel inleveren. Omzet wordt overeind gehouden met overnames (zoals Ortel en Getronics), terwijl het overall rendement gelijk blijft door zwaar te bezuinigen. Ook nu weer: een tweede topman verlaat in korte termijn het nest, maar vervangen wordt hij niet. Zijn taken worden uitgesmeerd over andere bewindslieden. Je kunt niet onbeperkt blijven snijden, dus een keer is de rek eruit en moet KPN met de billen bloot: het bedrijf is verrot en drijft op een kurk die zwaar aan erosie onderhevig is, namelijk belminuten.
De opties voor KPN
Kopen op de zakelijke markt in Nederland. Denk dan aan gespecialiseerde dienstverleners, cq. providers (BBEYOND?).
Fixed/Mobile aankopen in België of Duitsland. KPN heeft daar geen controlerend marktaandeel, dus mag in principe doen wat ze wil.
Gekocht worden.
Het worden spannende tijden voor KPN, zeker met de consolidatieslag in hun marktsegment voor de boeg.
Royalty.nl is het persoonlijke en ongenuanceerde weblog van Roy van Veen. Ik ben internetondernemer (Zoranet, Theatre of the Mind, Python Projects), schrijver en fotograaf. Daarnaast bekleed ik diverse bestuurs- en adviesfuncties, verzorg (op uitnodiging) lezingen en ben links en rechts gastblogger. Door de jaren heen heb ik diverse (vaak) lelijke beeldjes en spiegels ontvangen voor mijn werk en in 2007 ben ik uitgeroepen tot meest fatsoenlijke ondernemer. Mijn werk is verschenen in diverse vakbladen, radio/tv, kranten en op talloze websites. Bij het behalen van mijn oldschool typediploma in 1983 typte ik er een klas Schoevers typegeiten uit. Nuttelozer kan ik de feiten niet maken.
